Toen ik na de val de kans kreeg om mijn missie voort te zetten…heb ik de verantwoordelijkheid gevoeld om daar ja tegen te zeggen…ik wist dat het niet gemakkelijk zou zijn…

Dat was geen onvoorwaardelijk ja…want er waren belemmeringen ook voor de val…we zouden als nieuw college die belemmeringen wegnemen….ik heb geconstateerd dat…om welke reden dan ook…de belemmeringen eerder groter dan kleiner zijn geworden…

De ambtelijke top heeft een andere taakopvatting dan voor mij werkbaar was…daarmee werden ambtelijk keuzes gemaakt die haaks stonden op mijn visie…de bedrijfsvoering kreeg de lead in plaats van beleid…en daarmee vond de ambtelijke top dat het niet op de tafel van de wethouder thuis hoorde…
Dat was voor mij onbestaanbaar en daarover zijn afspraken gemaakt bij de formatie…het Sociaal Domein moest en zou vanuit visie worden gestuurd en niet vanuit bedrijfsvoering…het gaat tenslotte om mensen…

De kille zakelijke blauwe kleur die nu leidend is in de gemeente botst met mijn dieprode hart…dat is geen verwijt slechts een constatering…
In zo’n omgeving word ik niet gelukkig maar ben ik ook niet van toegevoegde waarde voor de inwoners…en als je dat constateert en je bent niet bij machte dat te veranderen dan kun je maar één ding doen…
Dat neemt niet weg dat het zeer doet…zeer omdat ik tegenover de inwoners niet waar heb kunnen maken wat ik wilde maar ook zeer omdat ik een groep zeer loyale en gepassioneerde ambtelijk medewerkers en gezinswerkers achterlaat…voor mijn gevoel in de steek laat…

Ik hoop dat met mijn vertrek partijen zich weer concentreren op inhoud. Er is nog zoveel te doen. Onze inwoners verdienen beter.